കണ്ടിരിക്കില്ല...

നക്ഷത്രവും നിലാവെളിച്ചവും അസ്തമിക്കുന്ന യാമിനികളില്‍,
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലെ വിളക്കാണ് നീ..
നിന്‍റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ വിട്ടു എന്നിലെ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ഉണര്‍ന്നെണീക്കുമ്പോള്‍,
നിന്‍റെ കിനാക്കളില്‍ നിന്നും വീഴുന്ന,
പ്രണയാക്ഷരങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തില്‍,
മറ്റൊരാള്‍ ജീവിക്കുന്നത് കണ്ട് എന്റെ ജീവന്‍ എന്നെന്നേക്കുമായി,
നിലയില്ലാക്കയങ്ങളിലേക്ക് വീണു പോകുന്നത് നീ കണ്ടിരിക്കില്ല…

കവിത

വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ ഉഷ്ണത്തില്‍ എന്റെ സിരകളില്‍ വാക്കുകള്‍ പുകയുന്നു..
കൈവിരല്‍തുമ്പില്‍ ഒരുതുള്ളി മഷികണക്കെ കവിത വിരിയുന്നു..
എന്റെ പ്രാണന്റെ തന്ത്രികള്‍ അക്ഷരങ്ങളെ ആത്മാവില്‍ ചര്‍ദ്ദിക്കുന്നു...
ഞാനോ, മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണില്‍,
പണ്ടെങ്ങോ തച്ചുടച്ച ഓര്‍മകളുംതേടി അലയുന്നു...
ലോകത്തിന്റെ വെളിച്ചം കാണാതെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ ചിന്തപ്പെടുന്ന ജീവന്‍ പോലെ,
എന്റെ ഗാനങ്ങള്‍ വിരിയാതെ കൊഴിയുന്നു...

ചിത...

പ്രണയത്തിന്റെ രണഭൂമിയില്‍ പിടഞ്ഞു മരിച്ച ഹൃദയങ്ങളെ...
ഒടുവിലത്തെ ചലനവും ചത്തൊടുങ്ങുന്നതിനു മുന്‍പുള്ള നിങ്ങളുടെ വിതുമ്പലുകള്‍,
എന്റെ കാതുകളെ മരവിപ്പിക്കുന്നു...
കാലത്തിന്റെ കല്‍പ്പടവില്‍ തനിച്ചിരുന്ന് എന്റെ ഗാനങ്ങള്‍ മീട്ടുമ്പോഴും...

അകലങ്ങളില്‍ നിന്നും വേര്‍പാടിന്റെ വൃത്തികെട്ട ചതുപ്പിലെ മുരളലുകള്‍ എനിക്ക് തടസ്സമായി നില്‍ക്കുന്നു...

നരച്ച സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ പാതിവഴിയില്‍ ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്നു..

പാഴ്ക്കിനാക്കളില്‍ ആണ്ടുപോയ എന്റെ ഭ്രാന്തന്‍ ചിന്തകളുടെ ചിതയില്‍ ഞാനെന്റെ ജീവനും ഉരിഞ്ഞെറിയുന്നു...

യാത്ര...

ശൂന്യതയിലൂടെ പറന്നുയരുന്ന പൊടിപടലങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം ഞാന്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നു...
സ്നേഹത്തിന്റെ അജ്‌ഞാതമായ പൂവിലെ പൂമ്പൊടി തേടി...
ഓര്‍മകളുടെ കൂട്ടിലെ മൌനത്തിന്റെ സംഗീതം തേടി..
രാവില്‍ പ്രേമത്തിന്റെ പുല്‍ക്കൊടിതുബില്‍ ചാഞ്ഞു മന്ദമായി നിശ്വസിക്കുന്ന എന്റെ ചേതനയെ തേടി...
ഈ വഴി അനന്തമാനെന്നു എനിക്കുമറിയാം...
ഒരിടത്തും ചെന്നെത്താത്ത അനന്തമായ യാത്ര...
എങ്കിലും....വെറുതെ....

ഞാന്‍ നീങ്ങുന്നു...

എന്റെ ദൃഷ്ടികള്‍ക്കു മേലെ ഇരുട്ടിന്റെ തിരശ്ശീല വീഴുന്നു...
പകലിന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ നക്ഷത്രങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ വിശ്രമിക്കുന്നു...
കാറ്റ് വീശി തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നു...വാതിലുകള്‍ക്കിടയിലൂടെ നെയ്ത്തിരിനാളം അരിച്ചിറങ്ങുന്നു... മിന്നാമിനുങ്ങുകള്‍ ഇല്ലാത്ത, നിലാവിന്റെ പ്രകാശം ഇല്ലാത്ത,
ഈ ഏകാന്തമായ വീധിയിലൂടെ,
വിലാപങ്ങളുടെ വിഴുപ്പുഭാണ്ഡം ഇല്ലാതെ ഞാന്‍ നീങ്ങുന്നു...
ഉള്ളിന്നുള്ളില്‍നിന്നും ആരോ എനിക്ക് മാര്‍ഗ്ഗം തെളിക്കുന്നു..
ഞാന്‍ നീങ്ങുന്നു...
ഇരുളിന്റെ സൌന്ദര്യത്തില്‍ എന്റെ മോഹങ്ങളുടെ വെളിച്ചം നെയ്തുകൊണ്ട്...

പുതുനാമ്പുകള്‍..

പേമാരിയായി നീയും നിന്‍റെ ഓര്‍മകളും എന്നിലൂടെ പെയ്യ്‌തൊഴിഞ്ഞാലും...
എന്നിലെ എല്ലാ നീറ്റലുകളും, എന്നിലെ എല്ലാ കറകളും ആ കണ്ണീരില്‍ അലിഞ്ഞുചേരട്ടെ...
അതില്‍ എന്റെ മുറിവേറ്റ ചേതനയും ഞാന്‍ വലിച്ചെറിയട്ടെ ..
ഊറി വീണ എന്റെ ചലനമറ്റ ദേഹിയിലെ ഇറ്റു ജീവന്റെ ചിതയില്‍ പുതുനാമ്പുകള്‍ തളിര്‍ക്കട്ടെ...

ആത്മാവില്‍...

മേഘങ്ങള്‍ ചിറകുവിരിച്ച് ഒരായിരം സ്വപ്നങ്ങളുമേന്തി
കാറ്റിന്റെ കൈകളില്‍ ദൂരേക്ക് ദൂരേക്ക് പായുന്നതു പോലെ,
നീ എന്റെ ആത്മാവില്‍ കോടി മഴവില്ല് വിരിയിച്ചുകൊണ്ട്‌,
എങ്ങോട്ടെന്നില്ലാതെ കുതിക്കുന്നു...

what matters...?

It is not the the distance we walked in life matters,
It’s the virtues we have done in life matters,
Its not our age matters,
But the challenges we faced courageously matters,
It is not the beauty matters,
But the beauty of the compassion in you matters,
It is not the riches matters,
But your helping hand to striving matters,
It is not your happiness matters,
But ur readiness in spreading it matters,
It is not the the problems we have overcame matters,
But your patience and tolerance matters,
Because all these are the real happiness of life…..

എന്റെ ഗാനം...

കൂര്‍ത്തമുനയുള്ള ഏതോ ഓര്‍മകളില്‍ തട്ടി എന്റെ പ്രാണന്‍ നിലംപതിച്ചു...
എന്റെ ചിന്തകള്‍ രക്തം ചര്‍ദ്ദിക്കുന്നു...
കൈകള്‍ വിറക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...
ഒടുവിലെന്‍ പേനത്തുമ്പില്‍ വന്നു ചിതറിയ ഗദ്ഗതങ്ങളില്‍ വാക്കുകള്‍ വിതുമ്പി... കണക്കുകളില്‍ നഷ്ടങ്ങള്‍ മാത്രം ശ്വസിച്ചു ഞാന്‍ പാടി...
എന്റെ ഗാനങ്ങളില്‍ പുതുജീവന്റെ സുഗന്ധവും, വിദൂരങ്ങളിലെ സ്വര്‍ഗത്തിന്റെ തിളക്കവുമുണ്ടായിരുന്നു...