Wednesday, February 24, 2010

മരണം...


ഇനി നിമിഷങ്ങള്‍ അവശേഷിക്കുന്നില്ല...
എന്റെ
കണ്ണുകള്‍ മെല്ലെ അടയുന്നു...
വാനത്തിന്റെയും
ഭൂമിയുടേയും അതിര്‍വരമ്പുകളും ഞാന്‍ കടന്നു കഴിഞ്ഞു..
നുറുങ്ങിയ ചിന്തകളും...വിളറിയ സ്വപ്നങ്ങളും...
തപ്തമായ
ആത്മാവും...തളര്‍ന്ന ഗദ്ഗതങ്ങളും...
ഇതാ
മണ്‍കൂനയില്‍ ഞാന്‍ വലിച്ചെറിയുന്നു..
വെറുമൊരു
അശരീരി മാത്രമായി ഞാന്‍ മറയുന്നു...
ഞാന്‍
കാണാത്ത...എന്നെ അറിയാത്ത...
ലോകങ്ങളും
താണ്ടി...ഞാന്‍ മറയുന്നു..
കുളിര്‍
ചൊരിയുന്ന തെന്നലില്‍ അങ്ങകലെ...
ചന്ദന
ത്തിരികള്‍ സുഗന്ധം പൊഴിക്കുന്നു...
ഇനിയും
ഒരു നിശാഗന്ധിയായി പുനര്‍ജ്ജനിക്കാന്‍ ...
പുലര്‍ക്കാലത്ത്
സ്വര്‍ഗ്ഗങ്ങള്‍ നല്‍കുന്ന പ്രണയസമ്മാനവും...
ഇടനെഞ്ഞില്‍
വഹിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ...
വീണ്ടും
യാത്രയാകും...

17 comments:

  1. u saddo....!! anyway gd poem...

    ReplyDelete
  2. concept is nice! ut got scared. hmm

    picture is also nice

    ReplyDelete
  3. not at all scared my frnd...

    Raz... :P !

    ReplyDelete
  4. സ്വപ്നങ്ങള്‍ അവശേഷിക്കുമ്പോള്‍ മരണവും ആഗതമാകും

    ReplyDelete
  5. ഇടനെഞ്ഞില്‍ വഹിച്ചു കൊണ്ട് ഞാന്‍ ...
    വീണ്ടും യാത്രയാകും...
    superb daaa...

    ReplyDelete
  6. ohh ente kutta, how sad da?

    ReplyDelete
  7. There are people who look
    There are people that see
    There are people who listen
    There are people that hear
    There a people who talk
    There are people that speak
    There are people who are
    There are people that be!

    ReplyDelete
  8. രംഗബോധമില്ലാത്ത കോമാളിയല്ല മരണം അല്ലേ,..? പുനര്ജ്ജനികള്‍ക്ക് വേണ്ടി ആത്മാവിനെ വേര്‍പെടുത്തുക മാത്രമേ ചെയുന്നുള്ളൂ .... ദേഹം വെറുമൊരു ഉടുപ്പല്ലേ ....പക്ഷെ വലിച്ചെറിയുന്നതില്‍ ആത്മാവും ഉണ്ടെങ്കില്‍ മോക്ഷം കിട്ടില്ല കേട്ടോ... പാവങ്ങളെ ദ്രോഹിച്ചു കൊണ്ടിരിയ്ക്കും...അതുകൂടെ കൊണ്ട് പോകണേ...പ്ലീസ്..

    ReplyDelete