പ്രണയം

തീയായി എന്റെ ഉള്ളുരുക്കുന്ന പ്രണയമേ
നീ മാത്രം ഇന്നും
അക്ഷരങ്ങളുടെ സ്പന്ധനമായി
എന്നില്‍ മിടിച്ചുവല്ലോ ...
പ്രാര്‍ഥനയായി
ആത്മാവില്‍ കൂടുകൂട്ടിയല്ലോ ...
കാലങ്ങളുടെ ദൂരത്തായാലും...
ഓര്‍മയുടെ തീരത്തായാലും ...
സ്വപ്നത്തിന്റെ പിടച്ചിലിലായാലും...
ഒരു ചുടുനിശ്വാസത്തിലെ 
നെടുവീര്‍പ്പ് പോലെ,
ഹൃദയധമനികളില്‍
നിന്റെ സാമിപ്യം
അനുഭവിക്കാനാകുമെന്നു
പ്രണയമേ നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു ...
എന്റെ കവിതകളിലെ കണ്ണീരാണ് പ്രണയം ...
എന്റെ ദിവസങ്ങളിലെ തീരാ നഷടമാണ് പ്രണയം ...

വാക്കുകള്‍

എന്റെ തൂലിക 

അല്‍പനേരം നിശബ്ധമായിരുന്നു 

ആ നിശബ്ധത എനിക്കിഷ്ടമാണ് ...

അതിലാണ് ഞാന്‍ എന്നിലെ എന്നെ അറിയുന്നത് ..

എന്റെ ചിന്തകളോട് ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നത് ...

ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും..

ഏതൊക്കെയോ വാക്കുകളുടെ 

പിന്നാലെ ഓടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു മനസ്സ് ..

ചരട് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ ...

വേദനയുടെ താഴ്വാരങ്ങളില്‍ 

കൂടുകൂട്ടിയ പക്ഷികളുടെ 

ഹൃദയമിടിപ്പുകളും താങ്ങി തിരികെ വരുന്നു...

നൊമ്പരങ്ങള്‍ വീണ്ടും ബാക്കി..

നിശബ്ധമായ നിലവിളികള്‍

ചിലപ്പോഴൊക്കെ 

വേദനയുടെ പാരമ്യത്തില്‍ 

മനസ്സ് മരവിക്കാറുണ്ട്,

ആശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് 

ഇറങ്ങി ചെല്ലാനാവാത്ത 

ഇടങ്ങളില്‍ പതിയിരുന്നു 

നൊമ്പരപ്പെടുത്താറുണ്ട്..

അപ്പോള്‍ ആത്മാവിന്റെ നിലവിളികള്‍ 

നിശബ്ധമായിരിക്കും ..

ആരുമറിയാതെ ഒരു വശം ചേര്‍ന്ന് 

കണ്ണീരൊഴുകുന്നുണ്ടാവും..

വേര്‍പാട്

വേര്‍പാട് എന്നും വേദനയാണ്...  

ചോരയൊലിക്കുന്ന ... 

ഓരോ നിമിഷവും ആഴം കൂടുന്ന മുറിവ് ..

മരുന്നോ ?? ഇല്ല...

നിശബ്ധമായ രാത്രികളില്‍,

നീറുന്ന നിന്റെ 

ഹൃദയത്തിലെ മുറിവുമായി 

നിന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മല്ലിടുമ്പോള്‍,

നീയറിയാതെ കാലമാകുന്ന വൈദ്യന്‍ 

നിന്റെ മുറിവിനെ തഴുകും ...

അങ്ങനെ വിരഹം നിനക്ക് 

സമ്മാനിച്ച ആ മുറിവ്,

ഒരു തഴംബാകും ...

ജീവിക്കാന്‍ എന്നോ മറന്ന നീ, 

പിന്നീട് ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി 

ജീവിക്കാനും പഠിക്കും ...

അന്ന് കാത്തിരിപ്പുകളുടെ സുഗന്ധം 

തിരികെ വരും ...

ജീവന്റെ മാധുര്യവും...

എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്ന വാക്കുകള്‍ ...

എന്നോ ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ വിദൂരങ്ങളില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന വാക്കുകള്‍... ......

നിഴലായി നിദ്രയിലും പിന്തുടരുന്നു ...

അന്ന് കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ തൂലിക തുമ്പിലെ മഷിയില്‍ പോലും ... 

ഞാന്‍ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു ...

അഗ്നി

നിന്നോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെ അഗ്നിയില്‍ 

ഞാന്‍ ഉരുകി തീരുവോളം 

എന്നെ വെറുത്തുകൊള്ളൂ...

ഒടുവില്‍ നിനക്കായി ഞാന്‍ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞ് 

ഇല്ലാതാകുമ്പോഴെങ്കിലും 

എന്നെ ഒരു മാത്ര നീ അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കില്‍ ...

മൌനമേ..

തൂലികതുമ്പിലെ അഗ്നി അണഞ്ഞത് പോലെ ...

ചിലപ്പോഴൊക്കെ 

മനസ്സില്‍ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന വികാരങ്ങളെ 

വാക്കുകളാല്‍ അലങ്കരിക്കാനാവില്ല ...

മൌനം ... 

മൌനത്തിനു മാത്രമേ അവയെ മനസ്സിലാക്കാനാവൂ ...

അത് കൊണ്ടുതന്നെ ... 

മൌനമേ... ഞാന്‍ നിന്നെ പ്രണയിക്കുന്നു...

നിനക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന 

എന്റെ വേദന ഒപ്പിയെടുക്കുവാന്‍..///......

എന്റെ ചോരയും കണ്ണീരും പുരണ്ട 

തൂലികയ്ക്കാവുന്നില്ല...

എന്റെ ഹൃദയവും കൊണ്ട് 

അവന്‍ ദൂരേയ്ക്ക് മറഞ്ഞപ്പോഴും,

വിദൂരത്തെവിടെയോ അവന്‍ 

അതിനെ എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞപ്പോഴും ...

വരണ്ട ആത്മാവിന്റെ നീറ്റല്‍ ശമിപ്പിക്കാന്‍..

മൌനമേ.. നീ സമ്മാനിച്ച ഒരിറ്റു കണ്ണീരിനെ ആയുള്ളൂ.. 

ഉപമ

നീ വളരെ ദൂരത്താണെന്ന് മനസ്സ് തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍
വേദന വാക്കുകളായി ഇവിടെ ഒഴുകാറുണ്ട് ..
നിന്നെ പ്രണയിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിനക്ക് മുന്‍പില്‍ വാചാലയാവുന്നു ...
എങ്കിലും വാക്കുകളില്‍ എന്റെ പ്രണയം പകര്‍ത്താനാവില്ല ...
നിന്നെയോര്‍ത്തുള്ള എന്റെ വേദന ... ഹാ ...
മറ്റൊന്നിനോടും ഉപമിക്ക വയ്യ ... !
അതിലും ഉപരിയായി മറ്റൊരു വേദനയും ഇല്ല.. !
ഒരുപക്ഷെ ആ വേദനയെക്കാളും എത്രയോ ആഴമേറിയാതാണ്
എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള പ്രണയം ...
അതുകൊണ്ടാവും... വാക്കുകളില്‍ എനിക്കത് പകര്‍ത്താനവാത്തത് ... !
ഏതു വാക്കുകള്‍ കടമെടുത്താലും ...
എവിടെ പൊയ് തിരഞ്ഞാലും അതുപമിക്കാന്‍ എനിക്കാവില്ല...