Monday, April 16, 2012

അന്നും ഞാന്‍

അന്നും മഴപെയ്യുന്നുണ്ടാവും ...
നീ നിന്റെ ജനലഴികളിലൂടെ,
വിദൂരങ്ങളില്‍ നോക്കി
ഓര്‍മ്മകള്‍ ചികയുകയാവും ..
ഓല തുമ്പുകളിലെ പച്ച ഞരമ്പില്‍ നിന്നും
ഒരു കണ്ണീര്‍ തുള്ളി ഉരുകി വീഴും ...
നനഞ്ഞ മണ്ണില്‍ മാറില്‍ 
നിനക്കായി മാത്രം
അന്നും ഞാന്‍ വിരിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും ...
ആ നിശാഗന്ധി ഞാന്‍ ആയിരുന്നു എന്ന്
അന്നും നീ അറിയില്ല ...
എങ്കിലും നിന്റെ ചിന്തകള്‍
എന്നെ തിരയുന്നുണ്ടല്ലോ ...

Tuesday, April 10, 2012

നിശഗന്ധി

എന്റെ ഓര്‍മകളില്‍ കണ്ണീര്‍ നിറച്ചു പോയ നിനക്ക് വേണ്ടി,
എന്റെ വാക്കുകള്‍ ചോര ചിന്തുന്നു..
ഇനിയൊരു വട്ടം കൂടി നീയാ
മഴവില്ലെന്റെ ജീവനില്‍ വിരിയിക്കുമോ ...
വരണ്ട മനസ്സില്‍ നീ കുളിര്‍ മഴയായി പെയ്യ്തലിയുമോ..
അതിലെന്റെ ആത്മാവ് ശാന്തിയടയട്ടെ...
അതിലെന്റെ ജീവന്‍ വീണുറങ്ങട്ടെ ,
ഇനിയൊരു ജന്മമീ ഭൂവില്‍,
ആരുമറിയാതെ ...
ഒരു നിശഗന്ധിയായി വിടരാന്‍ ...

Tuesday, April 3, 2012

മന്നസ്സിന്റെ ഉള്ളറകളില്‍ ഇന്നും
എവിടെയൊക്കെയോ വച്ച് 
നിന്നെ ഞാന്‍ കണ്ടുമുട്ടാറുണ്ട്...
എന്നെ കാണാതെ നീ പൊയ് മറയുന്നത്  
അപ്പോഴും ഞാന്‍ നിറകണ്ണുകളോടെ  നോക്കി നില്‍ക്കും...

Tuesday, February 14, 2012

പ്രണയം

തീയായി എന്റെ ഉള്ളുരുക്കുന്ന പ്രണയമേ
നീ മാത്രം ഇന്നും
അക്ഷരങ്ങളുടെ സ്പന്ധനമായി
എന്നില്‍ മിടിച്ചുവല്ലോ ...
പ്രാര്‍ഥനയായി
ആത്മാവില്‍ കൂടുകൂട്ടിയല്ലോ ...
കാലങ്ങളുടെ ദൂരത്തായാലും...
ഓര്‍മയുടെ തീരത്തായാലും ...
സ്വപ്നത്തിന്റെ പിടച്ചിലിലായാലും...
ഒരു ചുടുനിശ്വാസത്തിലെ 
നെടുവീര്‍പ്പ് പോലെ,
ഹൃദയധമനികളില്‍
നിന്റെ സാമിപ്യം
അനുഭവിക്കാനാകുമെന്നു
പ്രണയമേ നീ എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു ...
എന്റെ കവിതകളിലെ കണ്ണീരാണ് പ്രണയം ...
എന്റെ ദിവസങ്ങളിലെ തീരാ നഷടമാണ് പ്രണയം ...












Monday, February 13, 2012

വാക്കുകള്‍

എന്റെ തൂലിക 
അല്‍പനേരം നിശബ്ധമായിരുന്നു 
ആ നിശബ്ധത എനിക്കിഷ്ടമാണ് ...
അതിലാണ് ഞാന്‍ എന്നിലെ എന്നെ അറിയുന്നത് ..
എന്റെ ചിന്തകളോട് ഞാന്‍ സംസാരിക്കുന്നത് ...
ഇപ്പോള്‍ വീണ്ടും..
ഏതൊക്കെയോ വാക്കുകളുടെ 
പിന്നാലെ ഓടിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു മനസ്സ് ..
ചരട് പൊട്ടിയ പട്ടം പോലെ ...
വേദനയുടെ താഴ്വാരങ്ങളില്‍ 
കൂടുകൂട്ടിയ പക്ഷികളുടെ 
ഹൃദയമിടിപ്പുകളും താങ്ങി തിരികെ വരുന്നു...
നൊമ്പരങ്ങള്‍ വീണ്ടും ബാക്കി..

നിശബ്ധമായ നിലവിളികള്‍

ചിലപ്പോഴൊക്കെ 
വേദനയുടെ പാരമ്യത്തില്‍ 
മനസ്സ് മരവിക്കാറുണ്ട്,
ആശ്വാസങ്ങള്‍ക്ക് 
ഇറങ്ങി ചെല്ലാനാവാത്ത 
ഇടങ്ങളില്‍ പതിയിരുന്നു 
നൊമ്പരപ്പെടുത്താറുണ്ട്..
അപ്പോള്‍ ആത്മാവിന്റെ നിലവിളികള്‍ 
നിശബ്ധമായിരിക്കും ..
ആരുമറിയാതെ ഒരു വശം ചേര്‍ന്ന് 
കണ്ണീരൊഴുകുന്നുണ്ടാവും..

വേര്‍പാട്

വേര്‍പാട് എന്നും വേദനയാണ്...  
ചോരയൊലിക്കുന്ന ... 
ഓരോ നിമിഷവും ആഴം കൂടുന്ന മുറിവ് ..
മരുന്നോ ?? ഇല്ല...
നിശബ്ധമായ രാത്രികളില്‍,
നീറുന്ന നിന്റെ 
ഹൃദയത്തിലെ മുറിവുമായി 
നിന്റെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മല്ലിടുമ്പോള്‍,
നീയറിയാതെ കാലമാകുന്ന വൈദ്യന്‍ 
നിന്റെ മുറിവിനെ തഴുകും ...
അങ്ങനെ വിരഹം നിനക്ക് 
സമ്മാനിച്ച ആ മുറിവ്,
ഒരു തഴംബാകും ...
ജീവിക്കാന്‍ എന്നോ മറന്ന നീ, 
പിന്നീട് ആര്‍ക്കൊക്കെയോ വേണ്ടി 
ജീവിക്കാനും പഠിക്കും ...
അന്ന് കാത്തിരിപ്പുകളുടെ സുഗന്ധം 
തിരികെ വരും ...
ജീവന്റെ മാധുര്യവും...



Tuesday, January 31, 2012

എന്നെ തിരിച്ചറിയുന്ന വാക്കുകള്‍ ...

എന്നോ ഒരിക്കല്‍ ഞാന്‍ വിദൂരങ്ങളില്‍ ഉപേക്ഷിച്ചു പോന്ന വാക്കുകള്‍... ......
നിഴലായി നിദ്രയിലും പിന്തുടരുന്നു ...
അന്ന് കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞ തൂലിക തുമ്പിലെ മഷിയില്‍ പോലും ... 
ഞാന്‍ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ചിത്രമുണ്ടായിരുന്നു ...