അനശ്വരം

ഒടുവിലത്തെ തുള്ളി
വറ്റും മുന്‍പ്
മണ്ണിന്‍  നാവില്‍
കോരിച്ചൊരിയുന്ന പ്രകൃതീ
നിന്‍റെ പ്രണയമെത്രയോ അനശ്വരം 

അപ്പൂപ്പന്‍ താടി

തോരാ മഴയത്ത്ചിറകുകള്‍
കൊതിച്ചൊരു
നനഞ്ഞ അപ്പൂപ്പന്‍ താടി ..
ജാലകപ്പടിയില്‍ !!

ഇന്നിന്‍റെ മക്കള്‍

പിഞ്ചുനാവിലെ അമ്മിഞ്ഞരുചി മാറിയില്ല 

കണ്ണുകളില്‍ നിറങ്ങള്‍ കൂട് കൂട്ടിയില്ല 

പാടാന്‍ തുടങ്ങിയില്ല ,

പറയാന്‍ തുടങ്ങിയില്ല ,
നോട്ടത്തില്‍ കൂരമ്പില്ല ,

അമ്മതന്‍ മാറിലെ ചൂടാണ് ലോകം !

പിച്ചവെക്കാന്‍ പഠിക്കും മുന്‍പേ ,

എന്താണ് വെറിപൂണ്ട  മനുഷ്യാ 

കുഞ്ഞു പൂമ്പാറ്റതന്‍ ചിറകരിഞ്ഞത് ?

ഇത്ര വല്യ ലോകമല്ലേ ,

നിന്‍റെ കനല്‍ കണ്ണുകളില്‍ 

എരിയാന്‍ കാത്ത് തെരുവുകളെത്ര  ?

എന്നിട്ടും നീ നിന്‍റെ 

പുഴുവരിച്ച് നാറിയ ചിന്തയുടെ ഫലമാ 

പൈതലിന്നിളം മേനിയില്‍ തീര്‍ത്തുവോ ?

വാവിട്ടു കരഞ്ഞില്ലയോ 

ഭാഷ പോലുമറിയാത്തവള്‍  ??

ഒന്ന് നുള്ളിയാല്‍ പോലും 

കുഞ്ഞിന്‍ കണ്ണീര്‍ കണ്ടാലലിയാത്ത മനസ്സുണ്ടോ ??

എന്തിനീ ക്രൂരമാം ചെയ്യ്തിയെ 

മൃഗീയമെന്നോത്തുന്നു ,

ഇന്നിന്‍റെ  മാനവനെക്കാളുമെത്രയോ 

ഭേതം മൃഗങ്ങള്‍ ?
ലോകമറിയാതെ എത്രയെത്ര
ദീനരോദനങ്ങള്‍ ഇരുളിലിന്നും
മുഖം പൊത്തിയിരിപ്പുണ്ടാവാം !
നാവുയര്‍ത്തും പരിതപിക്കും നാം
രണ്ടു ദിനങ്ങള്‍ ,പിന്നെ
വീണ്ടും മറക്കുമെല്ലാം
അടുത്ത വാര്‍ത്ത
നെഞ്ചു പൊള്ളിക്കും വരെ !
ഇനിയൊരു നാളില്‍
ഇത് നീയാവാം
നിന്‍ പൊന്‍കുഞ്ഞാവാം
പെണ്ണായ് പിറന്ന ആരുമാവാം !!...
വാര്‍ത്തകള്‍ക്കന്നും പതിവ് പോലെ
പഞ്ഞമെന്ത് ? 

കാത്തുവച്ചത്

വാനം കാണാതെ കാത്തുവച്ച കിനാക്കളില്‍
ഇന്നൊരായിരം കണ്ണീര്‍ തുള്ളികള്‍ .. 

ഒരിക്കല്‍ ..

ഒരിക്കല്‍ ..
ഒരു വസന്തം വാതിലില്‍ മുട്ടുമ്പോള്‍
നിന്‍റെ ഹൃദയം എന്‍റെ
വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ മിടിക്കുന്നുണ്ടാവും ..

സ്വപ്നമേ നീ

കണ്ണുകള്‍ നിറയെ മഴവില്ലു വിടര്‍ത്തിയാടുന്ന സ്വപ്നമേ ... പീലി വിരിച്ചാടുകയാണ് എന്‍റെ മഴമേഘങ്ങള്‍ക്ക് ചോട്ടില്‍ നീ ..

മഴക്കാലരാവുകള്‍

ഇനിയുമേറെ മഴക്കാല രാവുകളില്‍ 

മറക്കാതെ ഞാനീ നിമിഷങ്ങളോര്‍ത്തു 

കണ്ണീര്‍വാര്‍ക്കും !!

പിന്തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നീ നടന്നകന്നതും 

ജന്മമൊരുവേള തരിച്ചു നിന്നതും .. 

വരള്‍ച്ച

ഞരമ്പുകള്‍ വരിയുമ്പോള്‍

വേരുകള്‍ തളരുമ്പോള്‍ 

ഒടുവില്‍ ശേഷിച്ച ഇലയും 

കറ വറ്റി വീഴുമ്പോള്‍ 

മണ്ണിന്‍ നെഞ്ചിലൊരു നെടുവീര്‍പ്പ് !

ദാഹം ശമിപ്പിക്കാതെ 

വരളുന്ന ശൂന്യതയിലേയ്ക്ക് 

ഇനിയുമെത്ര കാലം 

നിശ്ചലമായ്‌ നില്‍ക്കുമീ 

വേനല്‍ സൂര്യന്‍ ?